Մայրենի 28․02․2022

Վաղը գարնան առաջին օրն է․․․ Վահան Տերյանի «Գարուն» բանաստեղծությունը անգիր սովորի՛ր: Անծանոթ բառերը դո՛ւրս գրիր, բացատրի՛ր։

ԳԱՐՈՒՆ

Գարունը այնքա՛ն ծաղիկ է վառել,
Գարունը այնպե՛ս պայծառ է կրկին.
— Ուզում եմ մեկին քնքշորեն սիրել,
Ուզում եմ անուշ փայփայել մեկին։

Այնպե՛ս գգվող է երեկոն անափ,
Ծաղիկներն այնպես նազով են փակվում.
— Շուրջըս վառված է մի անուշ տագնապ,
Մի նոր հուզում է սիրտըս մրրկում…

Անտես զանգերի կարկաչն եմ լսում,
Ւմ բացված սրտում հնչում է մի երգ.
—Կարծես թե մեկը ինձ է երազում,
Կարծես կանչում է ինձ մի քնքուշ ձեռք…

Անծանոթ բառեր

Տագնապ-հուզում

Մրկում-այրել

Փայփայել-սիրել

Անափ-անսահման

Русский язык 02.25.2022

  1. Творческое задание: выделить основную мысль рассказа (дать ответы на вопросы, что такое свобода,  что ценил больше всего в жизни мустанг, с чем он не смог расстаться и с чем смириться….)
Continue reading “Русский язык 02.25.2022”

Դասարանում 24․02․2022

134․

Արդեն, հաղորդել, արևմուտք, զվարթ, սաղարթախիտ, բրդոտ, ժողովուրդ, հերթ, օրիօրդ, ընդունակ, արտաքին, չորրորդ, մարդկային, փարթամ։

135․

Վերջ, ողջ, նակարիչ, չղջիկ, վայրեջք, հաչոց, խոչընդոտ, թռչուն, թրջել, թռչել, միջև, մինչև, ամբողջ, առաջին, աղջամուղ։

142.

Թոռնիլն արագ թռավ տատի գիրկ։

Միաժամանակ երեք գիրք է կարդում։

Հորդ անձրևը կտրվելու միտք չուներ։

Հորթ տրտինգ տալով վազեց մոր մոտ։

143.

Որթերի մեջ անծանոթ մի աղջիկ տեսա։

Որդերի մատճառով ձկնորսությոն չգանցի։

Շատ հաջող ավարտ ուսեցավ մեր ձեռնարկը։

Հաչող շունը կծան չի լինում։

Երեխայի կտրիչ ատամներն արդեն դուրս էին եկել։

Իմ բոլոր կտրիճ ընկերները հավաքվել են այսօր։

Մայրենի 22․02․2022 Արծիվն ու կաղնին

  • Կարդա՛ «Արծիվն ու կաղնին»  բալլադը:
  • Բլոգումդ 5-6 նախադասությամբ գրավոր պատմի՛ր բալլադը:                                 Անտառում հանդիպում են կաղնին ու արծիվը: Նրանք վիճում են ,  թե ով ամենաերկարը  կապրի : Նրանք պայման են կապում և որոշում հինգ հայրուր տարի հետո հանդիպել : Արծիվը հինգ հայուրր տարի հետո գալիս է , բայց ադեն   ծերացած և հազիվ է իրեն քաշ  տալիս : Նա տեսնում  է , որ կաղնին ընկել է գետնին և ասում է -Հե՜յ, կանչեց, գոռոզ, պարծենկո՜տ կաղնի դե լավ ճանաչիր ինձ ու քեզ հիմի.
    Հինգ հարյուր տարուց մի ժամ էլ դեռ կա,
    Ընկել ես արդեն, անկոտրում հըսկա:
  • Կաղնին պատասխանում է `
    — Հինգ  հարյուր տարի ապրել եմ կանգնած,
    Էդքան էլ կապրեմ դեռ էսպես թիկնած,                                                                              Մինչև լըրանա մի հազար տարին:
    Պատասխան տըվավ ընկած վիթխարին:
  • Անծանոթ բառերը բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր:
  • Հուժկու- կորովի, ուժեղ, հզոր ուժգին, մեծ ուժով
  • թիկնած — հենված
  • վիթխարի — մեծ , հսկա,խոշոր
  • Գրի՛ր, թե ինչ սովորեցրեց քեզ այս բալլադը:
  • Այս բալլադը ինձ սովորեցրեց , որ չպետքե լինել պարծենկոտ և ինքնահավան:

Самостоятилная работа.

Он стал часто болеть, потому что перестал гулять.

По вечерам у меня бывает свободное время и я обычно играю.

Моя сестра скоро начнёт говорить.

Ты плохо учишься, потому что ты много говоришь.

Я так и не успел тебе сказать, что я тебя люблю.

Мальчик продолжал громко чавкать за столом.

Почему ты много ешь на уроке?

Маша, помоги мне, пожалуйста, с уроками на перемене.

Чтобы мама чаше улыбалась, надо ей дать много любви

Հսկան

Հ. Թումանյանի «Հսկան» բալլադը նորից կարդա՛:
Քո պատկերացմամբ նկարի՛ր բալլադը:
Բալլադը արձակի վերածի՛ր (պատմելով գրի՛ր բլոգումդ 3-5 նախադասությամբ):

Մի իշխան կար շատ հզոր, ուներ բազմաթիվ  կենդանիներ ու զինվորներ  անթիվ։ Ոչ ոք չէր համարձակվում նրա վրան ձեռք բարձրացնել։ Կար նաև մի հսկա ով ուներ բարի մայր։

Բլոգումդ բնութագրի՛ր հսկային  և իշխանին: 

Չնայած, որ հսկան մեծ էր, նա բարի էր, նա չսպանեց մարդկանց։ Իշխանը մարդուկ էր, հսկայի համար փոքր էր։ Իշխանը իրեն խելոք չէր պահում, նա հարձակվեց հսկայի վրա, իր ընկերների հետ բարձրացան մեկը ականջին, մեկը քթին, իսկ մյուսը մեջքին։


Ստեղծագործության միջից դո՛ւրս գրիր հիմնական իմաստն արտահայտող տողերը և տեղադրի՛ր բլոգումդ:

— Ամա՜ն, որդի, վա՜յ ինձ, ասավ.
Ի՞նչ ես անում էդ խեղճերին,

Բա չե ՞ս տեսնում, թե քո ձեռին
Ոնց են դողում: Ասենք մեծ ես,
Մի՞թե պիտի փոքրին տանջես:
Մեծ թե փոքըր, ինչ էլ լինի,
Ամեն ապրող շունչ կենդանի,

Որ ծընվել է արևի տակ,
Էս աշխարհքում միատեսակ,
Մինը պակաս, մյուսը ավել,
Ողջ էլ գիտեն խընդալ, ցավել,
Չըպարծենա երբեք ոչ ոք,

Թե ինքն անհաղթ մի բան է ջոկ.
Միշտ ուժեղից ուժեղը կա,
Իսկ ամենից ուժեղը՝ մահ…
Բա՛ց թող, որդիս,
Բա՛ց թող՝ գընան,

Ապրեն ազատ
Ուր կամենան: