Կար-չկար մի դդում կար, որը չէր սիրում սպասել: Մի օր այդ դդումը ուզեցավ ինչ որ տոն ստեղծել, որը կտարածվի ամբողջ աշխարով մեկ: Նա որոշեց որ իր տոնը կայանալու է ամեն ամիս, որովհետև չէր ուզում սպասել մյուս ամսին: Նա կանչեց աշախարի ամենա համեղ ուտելիքներին, իհարակե այդ ուտելիքը կոնֆետներ մեկ-մեկ նաև հանկարծ ուղարկում ոչ ամենա համեղ կոնֆետներին: Երբ բոլորհ եկան նա պատմեց իր միտքը, բոլորը մերժեցին ասացին:

-Ին՞չ տոն ամիսը մեկ,- միքիչ բարկացած ասաց կոնֆետը:

-Ընդանրապես ամենա հայտնի տոներնեն տեվում մեկ օր տարվա մեջ:

-Մենք ով ենք, որ ամիսը մեկ տոն անցկացնենք,-ասաց ոչ այդքան համեղ կոնֆետը:

Նրանք քիչ էր մնում գնաին բայց դդումը ասաց.

-Մ՜ի գնացեք խնդրում եմ, ես համաձայն եմ, որ ամեն ամիս շատա,-պաղատանքով ասաց դդումը:

-Գոնե տարին մեկ կարա՞նք:

Բոլորը գնացին քնարկմանը:

-Ինձ թվում է կարելի է տարին մեկ տոն անել,- շշուկով ացեց կոնֆետը:

-Մեկա շատ հայտնի չենք էլ դառնալու:

-Մենք նորտարին, զատիկը կամ ջրոցին հաստատ չենք անցնի,- ասաց ուրիշ կոնֆետը:

-Լավ որոշվեց համաձայնվում ենք:

-Լավ,- ասացին բոլորը միաժամանակ, բայց շշուկով:

Դդումը անդադ արագացնում էր նրանց իր բառաերով արագացրեք, համբերել չէմ սիրում, արագ արագ արագ, ժամանակ է գնում և այլ…

Նայև որոշվեց անունը Հելոուին: Հետո որոշեցին թե ինչ իմաստ ունի այն և ով ինչա անելու: Վերջնական որոշում:

-Կոնֆետներ դու համաձայն եք նրան, որ Հելոունը վախեցնելու օր լինի,- ասաց դդումը:

-Այո,- բոլորը ասացին:

-Դդում իսկ դու համաձայն ես նրան, որ քո միջուկը հանեն և քեզ դեմք կտրեն,- ասացին կոնֆետները:

Դդումը ասաց.

-Այո:

Եվ այդպես ստեղծվեց Հելոունին տոնը դդումի կազմակերպման տակ: Նաև դդումի անհամփերությունը վերացավ: