Կոմիտասը և կախարդական աշունը

Աշնան մի հրաշելի օր Կոմիտասը սրինգ էր նվագում և լսեց մի ձայն: Նա գնաց և փորձեց գտնել այդ ձայնը։ Հետո նա հիշեց, որ հիմա աշուն է և տերևները ընկնում են և դրանից նա կանգնում է տերևների վրա և ձայն է գալիս։ Եվ նա շարնակում է սրինգ նվագել։ Իսկ հետո նա լսում է մի ուրիշ ձայն։ Նա նորից գնաց մի քիչ ենկոմ գնաց։ Կրկնակի լսեց այդ ձայնը նա տեսավ, որ քամին պոկում է տերևը և տերևը լացում էր և այդ ձայնը տերևի լացի ձայնն էր։ Հետո նա ասաց․

-Քամի ինչի ես արանձնացնում տերևին և ծառին նրանք ուզում են իրար հետ ապրել և անցկացնել աշունը։

-Շուտով ձմեռ է,-Պատասխանեց քամին։

-Բայց եթե առանձնացնես ծառին և տերևին նրանք կմրսեն,-ասաց կոմիտասը։

Կոմիտասը շարունակեց նվագել նրա սրինգը, որ քամին գնա տերևից և ծառից ենկոմ։ Քամին այնքան սիրեց Կոմիտասի երաժշտությունը, որ գնաց, որովհետև այդ երաժշտությունը շատ գեղեցիկ էր։