Լինում է, չի լինում մի դդում է լինում: Այդ դդումի անունը Գագիկ է լինում: Գագիկը կախարդական է, որովհետև նա կենդանացել է և ազգային դարձել: Նա կենդանացել է և ազգային դարձել, որովհետև երեխաները նրան աչքեր և ազգային շորեր են նկարել: Գագիկը շատ էր ուրախացել, որ նա կենդանի է դարձել, բայց երեխաները մոռացել էին նրան ոտքեր նկարել և ձեռքեր, դրա համար էլ նա պետք է թռչկոտելով գնար: Իսկ դրսում ձյուն էր նստել: Գագիկը թռավ դռան մոտ, բայց չկարողացավ բացել այն, որովհետև նա ձեռք չուներ: Գագիկը մի ձև բարձրացավ այն երեխայի մոտ, որը իրեն նկարել էր: Երեխան տեսավ իր նկարած դդումին և ասաց.
– Սա իմ դդումը չէ՞:
Եվ վազեց նրա հետևից: Երեխան մտածեց, որ Գագիկը գնացել է դուրս, իսկ Գագիկը օգտագործեց այդ հնարավորությունը և գնաց ձնի հետ խաղալու:
Ես հրաշք եմ, որովհետև խելացի եմ, պարուհի եմ, նկարչուհի եմ, երգչուհի եմ: Ես սովորում եմ ֆլեյտա նվագել, մայրիկիս եմ օգնում, լավ եմ սովորում և ընկերներիս եմ օգնում:
Տիկնիկ (տիկին, պուպրիկ, խամաճիկ, խռծիկ և այլն), մարդու, թռչունների, կենդանիների կերպարանքով իր, որը պատրաստվում է տարբեր նյութերից (փայտ, մետաղ, գործվածք, բուրդ, թել, խմոր և այլն)։ Տիկնիկները հիմնականում լինում են ծիսական, թատերական և մանկական։
Մանկական խաղատիկնիկները ծիսական ու թատերական տիկնիկների փոխակերպված ձևերն են, որոնք, ժամանակի ընթացքում կորցնելով կամ պահպանելով իրենց ծիսական դերը, միաժամանակ երեխաների համար ծառայում են նաև որպես զբաղմունքի և ժամանցի առարկա, կատարելով դաստիարակչական դեր։
Իմ անմոռանալի օրը Թբիլիսիում կրկես գնալու օրն էր: Այնտեղ շատ զվարճալի ծաղրածուներ կային, շատ վտանգավոր հնարքներ էին անում ակրոբատները, կենդանիներ վարժեցնողներ կային, ովքեր վարժեցնում էին շներ, սկունսեր և թութակներ:Մի շատ ուժեղ մարդ տեսա, որի վրայով ավտոմեքենա անցավ: Տեսա նաև ձիեր, որոնց վրա մարդիկ էին կանգնում, իսկ ձին արագ գնում էր:
Ես իմ ընտանիքի հետ գնացել էի Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսի: Այնտեղ մենք գնացինք խաբկանքների թանգարան: Այնտեղ մտել էինք մի սենյակ, որտեղ հատակը կանգնած էրՙ իսկ առաստաղը պտտվում էրՙ սակայն տպավորությունն այնպիսին էր, որ ամբողջ սենյակն է պտտվում:Թանգարանում շատ գլուխկոտրուկներ, որոնք մենք փորձում էինք հավաքել: Ես խորհուրդ կտայի այցելելայն, երբ գնաք Թբիլիսի: Այնտեղ մենք նաև այցելել էինք տարբեր գյուղերից բերած հին տներ: Սա մառանն է, իսկ մյուս նկարի վրա նկարված են հարսի և փեսայի շորերը: Եվ մեկ էլ այնտեղ մենք նստեցինք ճոպանուղի, որով բարձրացանք Նարիկալայի ամրոցը: Ճիշտ է երկա՜ր հերթ կանգնեցինք, սակայն շատ սիրուն տեսարաններ տեսանք, պետք էր այդքան սպասել:
Արփի Խալաթյանի բլոգ 