Կար-չկար մի աղջիկ կար նրա անունը Արփի, և այս պատմվացքի մեջ ես կներկայացնեմ Արփիի “Երազանքի ճանապարհը”։ Արփին շատ փոքր ժամանակվանից (5 տարեկանից) ուզում էր դառնալ անասնաբույժ նա միշտ սիրել է կենդանիներին և ինջև հիմա շատ է սիրում։ Նա նույնիսկ ուզում էր գնալ աշխատաքի (11 տարեկանում) կանդանիների խանութ վորտեղ վաճառում էին շներ, կատուներ, թութակներ և այլն․․․։ Բայց տարիքային խնդիրից չստացվեց։ Իրականում Արփին անասնաբուժությանն հանդերզ նաև երազում էր դառնալ չեմպիոնկա Վոլեյբոլ սպորտից։ Եվ միշտ ծնունդներին, աստղաափին, երբ նույն թվերնեն ժամացույցի վրա (օրինակ 14։14) կարճ ասած երբ ասում էին երազանք պահի հենց այդ էլ պահում էի (վոլեյբոլի չեմպիոնկա դառնալ) և Արփին հասկանում էր, որ միայներազանք պահելով, ոչմիբանի չես հասնի, պետք է իհարկե նաև շատ պարապել և տանջվել, որ երազանքիդ հասնես։ Նաև Արփին վորոշոլ էգնալ Գեռմանիա սովորելու անասնաբուժություն և հուսով է, որ լավ Վոլեյբոլի աղջիկների թմեր այնտեղ կլինեն։ Այսքանն է դեռ Արփիի “Երազանքի ճանապրը” հետո իհարկե Արփին կառաջանա և անպայման կհասնի իր բոլոր երազանքներին։
Արփի Խալաթյանի բլոգ 